اشکان جنابی

شاید بازگشت به وبلاگ نویسی ...

2011-08-23T14:36:00.000+04:30

این گاه نگار شخصی بنده خیلی وقت بود متروکه شده بود؛ حالا دوباره هوس کردم یک چیزهایی اینجا بنویسم.

البته همچنان این امکان هست که دوباره تنبلی خرمان را بگیرد و بیخیال ماجرا شویم؛ تا ببینیم چه می شود!

انتقال...

2009-05-25T01:47:00.002+04:30

سلام دوستان. این گاه‌نگار به دامنه‌ی شخصی بنده منتقل شد. این آخرین پست در این بلاگ خواهد بود. لطفن برای خواندن نوشته‌های تازه به اینجا مراجعه فرمائید.

سنجاب روی گل

2009-02-09T03:10:00.005+03:30

مرد: خوش‌حالی؟

زن: یعنی چی؟

مرد: هیچی، خوش‌حالی؟

زن: واسه چی باید خوش‌حال باشم؟ ...

مرد: هیچی، وا بده ...

زن: وا؟ یعنی چی خب؟ بگو ببینم

مرد: ای بابا، هیچی، خوش‌حالی ... خوش‌حالی ... چیزی نیست کلن ...

زن: مسخره کردی من‌و؟ من که می‌دونم یه منظوری داشتی ...

مرد: چه منظوری داشتم؟ چه‌طور نفهمیدم خودم؟

زن: خیله‌خب، ول کن ...

مرد: نه، بگو ببینم منظورم چی‌ه؟

زن: نمی‌دونم ... اگه می‌دونستم که نمی‌پرسیدم ...

مرد: ما که نفهمیدیم چن نفر تو این اتاق‌ن ...

زن: یعنی چی؟

مرد: هیچی، خوش‌حالی؟

زن: دیوانه‌ رو ببین‌ا ... چه‌ت‌ه خب؟

مرد: چیزی‌م‌ه؟

زن: گمون کنم

مرد: چیز دیگه نکنی جوون! ...

زن: اصلن خدافظ ... حال‌ت خوب نیست ...

مرد: یعنی چه‌م می‌تونه باشه این وقت شب؟!...

زن: از خودت بپرس ... همیشه مسخره بازی در می‌آری ... خب حرف می‌خوای بزنی مث آدم بزن دیگه ...

مرد: کی گفته می‌خوام حرف بزنم؟

زن: اصلن گه خوردم، بی‌خیال ...

(مکث)

زن: خدافظ

مرد: خوش‌حالی؟

زن: نه، نیستم ... دیوونه‌م کردی ... اه ...

مرد: آخه چرا؟

زن: زود باش خدافظی کن ... یالا ...

مرد: هیچ خدافظی ندارم بکنم ...

زن: قطع می‌کنم ...

مرد: پس خوش‌حالی!

زن: ...

مرد: آفرین!

زن: می‌خوام برم ...

مرد: آخه تو که جایی رو نداری بری ... این وقت شب گرگ‌ا بهت حمله می‌کنن ... چی شد؟ ... حمله کردن؟ ... نکردن؟ ...گزینه‌ی الف و ب؟ ... هیچ‌کدام؟... خب چی می‌گی؟ حرف حساب‌ت چی‌ه؟

زن: هیچ حرف حسابی ندارم

مرد: حرف کتاب چطور؟

زن: خدافظ

مرد: تو فهمیدی چن نفر تو این اتاق‌ن؟

زن: برو دکتر

مرد: چه‌طور مگه؟

زن: مریضی

مرد: یعنی چه‌م‌ه؟

زن: هیچی، دیوانه‌یی!

مرد: دیوانه نی‌م من که روم خانه به خانه (با صدای مختاباد)

زن: من رفتم ... کار نداری؟ ... الو ... جواب نمی‌دی برم ... چی‌کار کنم؟ ... الو ... باشه ...

مرد: ...

زن: ...

مرد: ... ...

زن: ... ... ...

مرد: ...

زن: خدافظ

مرد: حوصله ندارم ...

زن: خب چرا خدافظی نمی‌کنی؟

مرد: چون حوصله ندارم

زن: چی‌کار کنم حالا؟

مرد: سکوت

زن: تلفن پدیده‌ی مناسبی برای سکوت کردن نیست ... خود شما فرمودین

مرد: آره، ولی اون‌موقع حوصله داشتم

زن: چی‌کار کنیم حوصله دار شی مثلن؟

مرد: سکوت

زن: پس من قطع می‌کنم تا صب با سکوت حال کن

مرد: هیچ حالی ندارم باهاش بکنم

زن: اه .. خسته‌م کردی

مرد: خسته نباشی جوون

زن: نه بابا، تو امشب یه چیزی‌ت می‌شه ... چیزی زدی؟

مرد: آره، از کجا فهمیدی؟

زن: چی زدی؟

مرد: آخه روم نمی‌شه

زن: جدی چیزی زدی؟

مرد: شوخی دارم مگه باهات؟

زن: چی زدی خب؟

مرد: سخت‌ه

زن: ای درد ... جون‌ت بالا بیاد خب

مرد: آخه خیلی اخلاقی نیست

زن: به ...م‌م

مرد: نه بابا؟ ...م داشتی و رو نمی‌کردی این همه سال بلا؟

زن: آره داشتم، اندازه‌ی کله‌ی بابات ... می‌خوای؟

مرد: آخه توانایی‌ش‌و ندارم ... وگرنه به جون یه دونه بچه‌م ـ که نمی‌خوام جونی بالا جون‌ش باشه ـ خیلی علاقه‌مند بودم ... تا به حال علاقه‌مند بودی؟

زن: تا حالا جونی بالا جون‌ت بوده؟

مرد: سه شب

زن: چه سه شب؟

مرد: دوم ذی‌قعده، هژده عام‌الفیل ...

زن: روان‌نژند‌و ببین‌ا ... عام‌الفیل شب بود؟

مرد: آری ... از قضا شب سختی هم بود ... شب جالب و جامعی بود ... خیلی هم عالی بود ... امدره بر بالی بود!!! ... می‌خندی؟

زن: چت‌ه خب روانی؟ چی کشیدی؟

مرد: عکس یه گل کوچولو که یه سنجاب روش نشسته مثلن! ... می‌خندی؟

زن: آی خدا ... باید بست‌ت به تخت ... مضری برای جامعه

مرد: اولن که معتاد بیماره؛ مجرم نیست! دومن که کلی باعث خوش‌حالی‌ت شدم. سومن که ... ا ِ ... چی می‌خواستم بگم؟ ... اه ... یادم رفت ... چی‌ می‌خواستم بگم؟

زن: من چه می‌دونم

مرد: خیلی مهم بود آخه

زن: حرف مهم‌م می‌زنی مگه تو؟

مرد: آری، همه‌ش حرف‌ای مهم می‌زنم، کی‌ه که قدر بدونه؟

زن: دشمن!

مرد: خدافظی

زن: وا؟

مرد: والا

زن: چی می‌گی؟

مرد: خدافظی می‌کنم

زن: دیوانه‌یی‌ا ...

مرد: چن بار یه حرف‌و می‌زنی؟ یه بار گفتی فهمیدم، خلاقیت داشته باش یه کم ...

زن: همین‌م که هستم، خیلی‌م عالی‌م ...

مرد: امدره بر بالی‌م ... آها یادم اومد

زن: چی‌و؟

مرد: سومن این که این امدره بر بالی قضیه داره ... یه رفیقی داریم یه جمله که بهش بگی شروع می‌کنه واست مشاعره را می‌ندازه ... بعد خودش یه سری قافیه ابداع می‌کنه بی‌ربط ... کلن آخرش به جایی می‌رسه که فقط وزن و قافیه حفظ می‌شه، منتها خزعبل مطلق ... خودش‌م چنان خنده‌های سرخوشانه‌یی سر می‌ده که انگار به خر تی‌تاپ دادی ... این امدره بر بالی هم از سروده‌های استاده

زن: می‌دونستم

مرد: چی‌و؟

زن: گفته بودی قبلن

مرد: نه بابا؟

زن: بله! یه فکری به حال خودت بکن

مرد: سه فکری به حال خودم می‌کنم

زن: کار نداری دیگه؟

مرد: خوش‌حالی؟

زن: آره، خوش‌حال‌م ... خدافظ

مرد: خوش‌حال باش

زن: باشه باشه

مرد: فظ

زن: راستی امروز ولنتاین بود

مرد: به ما چه؟

زن: هیچی، گفتم واسه دوس دخترت کادو بگیری

مرد: اگه حسن نیت داشتی که زودترش می‌گفتی ... تازه‌ش‌م، من سپندارمذگان می‌گیرم مثلن!

زن: آفرین

مرد: نگیرم

زن: به ...م‌م

مرد: آفرین ... پس ما رفتیم ... فظی

زن: آدم باش!

مرد: فردا

زن: خدافظ

مرد: بای بای

يک مصاحبه با جرح و تعدیل بسیار!

2009-02-01T15:55:00.004+03:30

امروز از خبرگزاری امید با بنده تماس گرفته شد و مصاحبه‌ای با موضوع بیمه برای هنرمندان انجام شد. ابن گفتگو با جرح و تعدیل فراوان ـ که اصولن دور از انتظار هم نیست! ـ روی سایت این خبرگزاری قرار گرفته که می‌توانید از این‌جا بخوانیدش.
هرچند تغییراتی که با سلیقه‌ی مصاحبه‌گر صورت گرفته خیلی اساسی و قابل اعتراض نیست ولی یادآوری چند نکته می‌تواند به روشن‌تر شدن اصل سخن کمک کند:
در کشور ما که تئاتر رسمی و بدنه تنها از کانال نظارت و حمایت دولتی تولید می‌شود و زمینه برای شکل‌گیری تئاتر خصوصی ـ جز چند نمونه‌ي انگشت شمار که عمومن تنها به اجرای نمایش‌های سرگرم کننده‌ی فاقد استانداردهای کیفی می‌پردازند ـ فراهم نیست؛ تقویت نهادهای صنفی و مستقل می‌تواند راهی برای اعاده‌ی حقوق هنرمندان و مجاب کردن دستگاه‌های سیاست‌گزاری به بازنگری در شکل حمایت از جمعیت هنرمندان تئاتر باشد.
این حرکت به سوی احقاق حق با توجه به وضع موجود باید با هم‌بستگی و آرام آرام صورت بگیرد. مهم‌ترین وظیفه‌یی که نهادهای صنفی باید به عهده بگیرند تبیین نقش و کارکرد هنرمند و بازنگری در معیار ارزش‌یابی اوست؛ تببین این که نمی‌توان هنرمند را هم‌چون کارمند یا کارگر با میزان فعالیت قابل مشاهده‌اش سنجید بل‌که باید پذیرفت که کار اصلی هنرمند در تنهایی‌ش و مواقعی‌ست که دیده نمی‌شود و از این رو هم‌واره نادیده انگاشته می‌شود.
افزایش سالن‌ها و فضای کار بیش‌تر، امکان تشکیل تئاتر خصوصی، حمایت دولتی به عنوان عامل پشتیبان با روی‌کردی فرهنگی و نه اقتصادی، به کارگیری دانش‌آموختگان و صاحبان تجربه و در نهایت برنامه‌ریزی و سیاست‌گزاری هوش‌مندانه راهی‌ست که در درازای آن می‌توان افق امنیت و رفاه شغلی را در این عرصه پدیدار کرد؛ راهی که بدون هم‌بستگی و خواست مشترک اهالی تئاتر هرگز هم‌وار نخواهد شد.

تاثیرات بی‌کاری بر ذهن

2009-01-21T22:33:00.003+03:30

جشنواره‌ی تئاتر فجر هم شروع شد و ما امسال بر خلاف سنوات گذشته بی‌کاریم.خوشا به حال کاردارها! (برای خالی نبودن عریضه)

هرچند بنده قرار بود در نمایش‌های نبرد و مده‌آ به کارگردانی دکتر قطب‌الدین صادقی به بازی بپردازم، ولی‌کن که این کار طبق همان سنت دیرین که در پست‌های پیشین بدان اشاره شد بنا به دلایل مشکوکی متوقف گردید! و از تاریخ تعطیلی این نمایش بنده به شخصه خبر موثقی از اوضاع و احوال دکتر صادقی در دست ندارم؛ امیدوارم ایشان هرکجا که هستند موفق و پیروز باشند کمافی‌السابق.

کلن قصد داشتم مقادیری نق بزنم که از صرافت آن هم افتادم. به هرحال همین است که هست. نیمه‌ی پر لیوان را می‌بینم ‌که خوش‌بختانه هنوز جشنواره‌یی برگزار می‌شود ـ هرچند بدون حضور بنده ـ بدا به حال روزی که دیگر همین جشنواره‌ی بی‌رمق را هم نداشته باشیم که بخواهم برای‌ش نق بزنم ...

پس:

تئاتر برای همه

چه‌گونه غورباقه هفت‌تیرکش شد!

2009-01-15T14:02:00.004+03:30

مثلی هست که می‌گه شهر که شلوغ بشه غورباقه هفت‌تیر می‌کشه.

خیلی ساده‌انگارانه خواهد بود که هفت‌تیرکشی غورباقه رو فقط نتیجه‌ی شلوغ شدن شهر بدونیم؛ همون‌طور که ابوعطا خوندش رو هم نباید فقط تحت تاثیر سربالا رفتن آب دونست.

این دیگه مثل روز روشن‌ه که غورباقه اصولن موجودی واکنشی‌ست؛ یعنی هر تغییر و تحولی در محیط زیستی‌ش باعث بروز واکنش‌های متفاوتی در اون می‌شه. ولی آیا فقط همین تغییر و تحولات محیطی باعث ایجاد این واکنش‌ها می‌شه یا این‌که مسائل عمیق‌تری وجود داره که ما مدت‌هاس از اون‌ها غافل‌یم؟

آیا غورباقه موجود دم‌دمی مزاجی‌ه؟ یا حتا موجودی نون‌ به نرخ روز خور؟ می‌شه این احتمال‌ها رو بررسی کرد. همه خوب می‌دونیم که غورباقه جانوری‌ست دو زیست، یعنی می‌تونه خودش رو با شرایط متفاوتی وفق بده، ولی این وفق دادن به معنی یک سازگاری کورکورانه نیست؛ اون در حقیقت این قابلیت رو داره که با شرایط کنار بیاد ولی با وصف این سازگاری بالا هیچ‌وقت غورباقه بودن خودش رو فراموش نمی‌کنه. اون با خودش می‌گه: درست‌ه که دارم به این شرایط (شاید نامناسب) تن می‌دم، ولی باز هم یک غورباقه‌م!

همین خاصیت غورباقه باعث می‌شه که ما تصور کنیم با جانوری ریاکار طرف‌یم، موجودی که توی هرنوع موقعیتی سر به سازش‌کاری و اطاعت بر‌می‌داره. ولی ما که از دل غورباقه خبر نداریم!

این‌ که دیگه واضح و مبرهن‌ه که غورباقه جانور کوچکی‌ست، جانوری که ممکن‌ه به سادگی زیر فشار‌های بی‌رحم محیطی له بشه. باید قبول کنیم که اون چاره‌ی دیگری جز این سازش‌کاری نداره. این اطاعت همه جانبه در حقیقت راه دررویی برای صیانت از غورباقه بودن‌ش‌ه. باید قبول کنیم که غورباقه هیچ‌وقت نمی‌تونه شیر باشه! حتی نمی‌تونه (اگر هم بخواد) در هیچ موقعیتی مثل شیر عمل کنه. اصلن چرا شیر؟ چرا راه دور بریم، اون حتا نمی‌تونه مثل یک وزغ باشه! اون غورباقه‌س و چیزی جز این نیست.

خود شما اگر در موقعیت‌های صعب زندگی قرار بگیرین؛ در شرایطی که هیچ راهی جز اطاعت نداشته باشین چه‌کار می‌کنین؟ چیزی غیر از این‌ه که تن می‌دین و منتظر شرایطی می‌شین که بتونین دوباره به حالت ایده‌آل خودتون برگردین؟ مسلمن چیزی جز این نمی‌تونه باشه. ولی چیزی که مهم‌ه این‌ه که شما در اون حالت هم باز یک انسان هستین - حتا اگه توی اون شرایط رفتاری انسانی از خودتون نشون نداده باشین - حداقل خودتون که دیگه می‌دونین چی هستین!

خوب، همه این‌ا گفته شد تا به این برسیم که حالا موجودی مثل غورباقه - با همه‌ی ضعف‌ها و سازش‌کاری‌هاش - چه‌طور به جایی می‌رسه که هفت‌تیر بکشه. خودتون به‌تر می‌دونین که هفت‌تیرکشی کار ساده‌ای نیست؛ یا دست‌کم یک کار عادی نیست و از عهده‌ی هرکسی برنمی‌آد. پس چه پروسه‌ای باید طی بشه که یک موجود مطیع و آسیب‌پذیر تبدیل به موجودی طاغی و عصیان‌گر بشه؟

سوال بنیادی آن است که این عصیان و سرکشی در غورباقه اصولن امری ذاتی‌ست که در او به صورت بالقوه و نهفته وجود دارد و در لحظه‌ی مناسب به حالت بالفعل و پیدا در می‌آید؟ یا نه، این طغیان امری‌ست الحاقی‌ که در پی اهدافی منفعت‌طلبانه در موقعیت مناسب توسط غورباقه انتخاب می‌شود؟

از آن‌جایی که ما غورباقه نیستیم و هم‌چنین نمی‌توانیم عکس‌العمل‌های غورباقه‌ای را با معیارهای انسانی بررسی کنیم، ناچار باید از تجربه و آزمایش استفاده کنیم. مطالعات آماری در دسترس نشان می‌دهد که هفت‌تیرکشی و نیز هیچ مورد مشابهی که مصداق اعمال خشونت باشد هیچ‌گاه در جامعه‌ی غورباقگان دیده نشده‌است. اما چیزی که باید در نظر گرفته‌شود این‌ست که در این مطالعات هرگز درجات شلوغی شهر لحاظ نشده‌است. یعنی ما که در این تحقیق اصولن با دو شاخص عمده (خشونت غورباقه وشلوغی شهر) سرو کار داریم تنها یکی از دو شاخص (خشونت غورباقه) را در دست داریم و همین مهم باعث می‌شود که نتوانیم جمع‌بندی دقیقی ارائه دهیم. پس در غایت این تحقیق تنها می‌توان به ارائه‌ی فرضیه (و نه حتا نظریه) بسنده کرد.

همه خوب می‌دانیم که سرچشمه‌ی همه‌ی مثل‌هایی که از گذشتگان به ما رسیده به نوعی به واقعییات روزمره‌ متصل بوده؛ حمکت پدران ما این‌طور حکم می‌کرده که واقعیت‌های جامعه‌ی خودشون رو به صورت افسانه، اسطوره، پند یا مثل در بیارن. پس می‌شه احتمال داد که در گذشته‌یی نامعلوم ـ که سندی ازش در دست نیست ـ این چیزی که در مثل از اون به‌عنوان شلوغی شهر یاد شده، اتفاق افتاده و موجبات اعمال خشونت توسط غورباقگان رو فراهم آورده. از شکل هشداردهنده‌ی این مثل به نظر می‌آد که احتمالن این خشونت از سمت غورباقه عواقب خطرناکی به بار آورده و اگر جز این بود اصولن پیدایش این مثل باید مورد تردید قرار می‌گرفت. این مثل به صورت سربسته و رمزی به ما گوش‌زد می‌کنه که در آینده‌یی نامعلوم بر اثر شلوغی شهر، جمعیت غورباقه دست به استفاده از سلاح گرم می‌زنه و با این خلاصه‌گویی و حکمت رمزی، ما رو از عواقب شوم این واقعه برحذر می‌داره.

حالا باید پرسید که شلوغی شهر از سمت نیاکان ما به چه مفهومی به کار رفته؛ آیا شلوغی شهر بر مفهومی ترافیکی دلالت می‌کند؟ و یا معنایی ثانویه دال بر هرج و مرج و گسیختگی نظام اجتماعی از آن استخراج می‌شود؟

اگر حالت اول درست باشد باید گفت که همین تهران خودمان و اکثر کلان‌شهرهای دیگر دنیا در حال حاضر بار سنگینی از ترافیک انسانی و غیرانسانی را تحمل می‌کنند که به مراتب از دوره‌های پیشین چشم‌گیرتر است؛ و همان‌طور که می‌دانیم در هیچ‌یک از این نقاط،‌ نمودی از این خشونت مورد نظر از سمت غورباقه مشاهده نشده‌‌است. اما اگر حالت دوم را در نظر بگیریم ـ که محتمل‌تر به‌نظر می‌آید ـ باید قبول کرد که در دوران جدید،‌ ما هرچه بیش‌تر به سوی ساخت‌مندی نظام اجتماعی و پرهیز از هرج و مرج پیش رفته‌ایم؛ پس باید نتیجه گرفت که این ثبات در نظام‌های کنونی، مجالی برای بروز چنین خشونتی به‌ وجود نیاورده‌‌است. ولی آیا وضع تا ابد همین‌گونه خواهد ماند؟ آیا این ثبات و رفاه نسبی باعث می‌شود که ما حکمت نیاکان‌مان را یک‌سره به بوته‌ی فراموشی و کتمان بسپریم؟ آن دانش رمزآلود ـ که هنوز بسیاری از ورطه‌های‌ش بر ما مکشوف نشده ـ آیا پیش‌بینی روزی هول‌ناک را برای نوع بشر نکرده است؟ روزی که نظام زندگی اجتماعی چنان دگرگون شود که غورباقه در آن به هفت‌تیرکشی بپردازد؟

بی‌شک باید این پیام را از سوی گذشتگان جدی بگیریم و در پی راهی برای حل مسئله و یا دست‌کم ارزیابی وجوه مختلف آن باشیم.

حالا باید به پرسش بنیادی سطور بالا برگردیم، این‌که چه عامل یا عواملی باعث می‌شه جانور ضعیفی مثل غورباقه به درجه‌یی از شهامت و گستاخی برسه که دست به استفاده از سلاح گرم بزنه؟ و این‌که خشونت در غورباقه به شکلی ذاتی نمود پیدا می‌کنه یا به شکلی الحاقی؟

مطالعات نشون می‌ده که غورباقه هم‌واره در رابطه‌یی مستقیم و بی‌واسطه با محیط عمل می‌کنه و هم‌واره در این رابطه حالتی انفعالی به خود می‌گیره. به زبان ساده این‌که هم‌واره این محیط است که غورباقه را متاثر می‌کند و نه غورباقه محیط را! پس می‌شود نتیجه گرفت که شرایطی که غورباقه در آن دست به اعمال خشونت می‌زند شرایطی‌ست که از سوی محیط به او اعطا می‌شود و خود او در رقم زدن این شرایط کوچک‌ترین تاثیری نخواهد داشت.

حال باید پرسید که این شرایط چه‌گونه شرایطی خواهد بود. مسلمن این شرایط نوعی واسازی نظام قدرت است؛ نوعی دگردیسی که موجودی محافظه‌کار مثل غورباقه را به موجودی اقتدارگرا بدل می‌کند. در این دگردیسی، قدرت گرفتن غورباقه به شکلی طبیعی و بدون نیاز به دگردیسی خود او صورت می‌گیرد؛ خشونت غورباقه در این شرایط همان‌قدر طبیعی‌ست که ابوعطا خواندن‌ش در شرایطی متفاوت مثل سربالا رفتن آب. در هر دوی این شرایط غورباقه هم‌چنان موضع انفعالی خود را حفظ می‌کند و هم‌چنان تحت تاثیر مستقیم محیط قرار دارد.

پس با توجه به پند قدما، ما با دو موقعیت اساسی و محتمل در برابر غورباقه روبه‌رو هستیم؛ اول موقعیتی که در آن غورباقه به یکی از ارکان قدرت بدل می‌شود، و دوم موقعیتی که غورباقه در آن با وضعی انفعالی‌تر از پیش سرگرم خواندن ابوعطا می‌شود.

به نظر می‌رسد کلید کشف معما در انطباق همین دو نمونه از امثال است. این دو مثل هم‌چون قطعات پازل هم‌دیگر را کامل می‌کنند و خاصیت هم‌پوشانی آن‌ها راهی را پیش پای جامعه‌ی بشری قرار می‌دهد. گمان می‌رود مثل دوم از سوی حکمت رمزی نیاکان ما به صورت راهی برای مقابله با وضعیتی که در مثل اول ترسیم شده ارائه می‌شود؛ راهی که به ما نشان می‌دهد چه‌گونه موجودی را که می‌تواند در نوع خاصی از شرایط بسیار خطرناک و تهدیدکننده ظاهر شود، سرگرم امور بی‌هوده‌یی (مثل خواندن ابوعطا) کرد که دیگر هیچ‌گاه خیال رسیدن به آن شرایط خاص را هم در سر نپرورد.

این راه در این مثل، سربالا رفتن آب قلمداد شده‌است. همان‌طور که می‌دانیم آب محیط اصلی و طبیعی زیست غورباقه است. آب در این مثل به عنوان محیط زیستی غورباقه، در مقابل شهر در مثل پیشین به عنوان محیط زیستی انسان به کار رفته‌است. و اما سربالا رفتن در این مثل به‌مانند شلوغ شدن در مثل پیشین، بر همان هرج و مرج و گسیختگی دلالت می‌کند؛ با این توضیح که سربالا رفتن، یک بار اضافی معنایی دال بر واژگونی همه‌جانبه را به هم‌راه دارد. پس باید این‌طور استنباط کرد که راه گریز از قدرت گرفتن غورباقه آن است که محیط زیستی او را چنان دگرگون سازیم که موضع انفعالی او در برابر چنین تحولی، تنها خواندن ابوعطا را برگزیند و فرصت پرداختن به امور مهم‌تر و جدی‌تری را نداشته‌باشد.

به راستی که جامعه‌ی بشری برای حفظ و صیانت خود در برابر حملات احتمالی سایر موجودات بی‌گانه و غیرخودی، باید هم‌واره هوشیار و کنش‌گر عمل کند و هم‌چنین گنجینه‌ی ناب دانش و حکمت گذشتگان و نیاکان را سرلوحه‌ی اعمال و رفتار خود قرار دهد.

با این امید که نوع بشر هرگز شاهد هفت‌تیرکشی موجود رقت‌انگیزی مثل غورباقه نباشد و با دانش و بصیرت خود، او را به وضعیت بی‌خطری مثل خواندن ابوعطا رهنمون کند!

امضا: کارشناس امور غورباقه

برای جماعت خفاشان!

2009-01-08T05:14:00.004+03:30

دو نظریه‌ی اساسی در باب نوشتن وجود دارد:

یک: وقتی نوشتن‌ت نمی‌آید زور نزن!

دو: وقتی نوشتن‌ت نمی‌آید زور بزن!

فقط همین دو نظریه موجود است و راه دیگری هم نیست.
برای کشف راه سوم قطعن زور نزن!
.
.
.
پی‌نوشت: در همین نوشته از یکی از همین دو نظریه استفاده شده!

ایستاده می‌رویم ...

2009-01-03T05:28:00.004+03:30

ـ به دنبال خودم می‌روم

این را گفت و راه افتاد. دیری بود که خودش را گم کرده بود.

این داستان، آن‌جا بود که دوستان‌ دیگر آینه نبودند. آینه هم دیگر دوست‌ نبود.

رفت و رفت.

ـ خودم را روشن می‌کنم

ایستاد و این را با خودش گفت.

این داستان، آن‌روز بود که همه‌جا تیره و تار بود. هیچ‌چیز پیدا نبود.

آتشی در دل افروخت و پرده‌ها در آن بسوزاند؛ نوری پیدا شد و گرمایی.

ـ خودم را مهربان می‌کنم

ایستاد و این را با خودش گفت.

این داستان، آن‌هنگام بود که مهر در بند کینه بود. مهری نبود مگر در پناه کین.

مهر ورزید تا آن‌جا که بزرگ‌تر از کینه شد؛ کینه را در پناه مهر گرفت.

این داستان، آن چهل‌روز بود که او هرروزش در جایی ایستاد و چیزی با خود گفت. آن چهل روزی که به سوی خود می‌رفت.

ـ ای‌کاش نمی‌ایستادم

باز ایستاد و این را با خودش گفت. هنگامی که به شهر خود بازگشت.

این داستان، آن‌گاه بود که دیگر مهری نبود. هرچه بود کین بود کین.

رفت و رفت.

ـ شاید بی‌راه رفته‌ام

باز ایستاد و این را با خودش گفت. هنگامی که به شهر خود بازگشت.

این داستان، آن‌دم بود که هرجا تیره و تار بود. هیچ‌چیز هیچ‌چیز پیدا نبود.

رفت و رفت.

ـ خودم را نیافته‌ام

باز ایستاد و این را با خودش گفت. هنگامی که به شهر خود بازگشت.

این داستان، آن‌آن بود که دوستان آینه می‌شکستند. آینه هم دشمن بود.

رفت و رفت.

این داستان، آن روزگاری بود که بود. آن روزگاری بود که هست.

ـ به دنبال خودم می‌روم

این را گفت و به راه افتاد. دیری بود که به دنبال خودش می‌رفت.

این داستان، هیچ‌جا هیچ‌روز هیچ‌هنگام هیچ‌گاه هیچ‌دم هیچ‌آن نبود. نبود.

رفت و برای همیشه رفت!

آره تو به‌تری!

2008-12-26T03:16:00.004+03:30

نمایش‌نامه‌خوانی خیانت هم اجرا شد رفت پی کارش. استقبال خوبی از کار شد و به‌نظر بنده اجرای قابل قبول و آبرومندی بود. بعد از اجرای دوم یک نشست نقد و بررسی با حضور محمد چرم‌شیر، محمد یعقوبی و نگار جواهریان برگزار شد که مباحث اون بیش‌تر درباره‌ی نمایش‌نامه و شخص پینتر بود.

برای اطلاعات بیش‌تر می‌تونین به سایت خانه‌ی هنرمندان ایران یک سری بزنید.

در حاشیه: بنده چند جلد کتاب ارزنده و چند قلم محصول فرهنگی دیگر هدیه گرفتم و با یک سری از دوستان تجدید بیعت نمودم که اتفاق میمونی بود! و بعد از کل ماجرا هنگامی که قصد عزیمت کردم در لحظه‌ی سوار شدن بر خودروی خود، متوجه کاغذی پشت برف‌پاک‌کن شدم که شباهت غریبی به برگه‌ی جریمه‌ی راهنمایی و رانندگی داشت و بنده متعجب از این‌که پارک کردن این حقیر در آن خطه با هیچ‌کدام از قوانین راهنمایی و رانندگی مغایرت نداشت برگه را از محل فوق‌الذکر بیرون آوردم. کاغذ سفیدی بود که یک طرف آن با مداد نارنجی نوشته شده بود:

از همه بهتر بودی!

در آن لحظه این سوال در ذهن بنده نقش بست که: کی می‌تونه باشه این وقت شب؟ جالب این‌که همین سوال در ذهن سایر دوستان همراهی کننده‌ی ما هم نقش بسته بود و از قضا مطرح هم شد. جواب ما که «به تو چه» بود ولی‌کن که خودمان یک سری حدس‌های واقع‌بینانه‌ای زدیم که به شما خواننده‌ی گرامی هم چه!

سرآخر این‌که کل ماجراهای اخیر را به صورت دو جمله‌ی قصار خلاصه می‌کنیم و به خوردتان می‌دهیم شاید که راه‌گشا بود:

جمله‌ی قصار یک:

تجدید بیعت با دوستان (با درجات مختلف پیدایی اعم از زیاد، کم و نا) میمون می‌باشد. – حتا شما دوست عزیز –

جمله‌ی قصار دو:

ای‌کاش روی تمامی برگه جریمه‌های راهنمایی و رانندگی (اعم از تسلیمی، الصاقی و دوبرگی) نوشته بود از همه بهتر بودی!

این هم برای یلدا ...

2008-12-20T22:02:00.001+03:30

می‌خواستم یه مزخرفی راجع‌به یلدا بنویسم؛ نیومد! هی یه سری دری وری نوشتم ولی دیدم نمی‌شه؛ خراب‌ه! اصلن مگه آدم موظف‌ه واسه‌ی هر مناسبتی چیز بنویسه؟ اون‌م یلدا؛ آخه من‌و چه به یلدا آخه؟ من که کلن دوازده ماه سال‌و شب زنده‌دارم، فرق طول این ‌شب‌ا هم هیچ وقت درست حسابی به چش‌م نیومده – البته بعضی وقت‌‌ا از این که پنج بعد از ظهر شب شده در حیرت می‌شم – بعدش‌م من که چندین سال‌ه در این شب‌‌‌‌ ِ به‌‌خصوص نه آجیل‌ش‌و خوردم نه انارش‌و نه هندونه‌ش‌و، نه حتا حافظ‌ش‌و خوندم و نه حتا توی یه جمع دو نفره بودم؛ من‌و سننه؟ کلن قضیه این شده که آدم به خودش می‌گه خب که چی؟ خیلی‌ای دیگه‌م می‌شناسم که به خودشون – یا حتا به کسی که به‌شون تبریک گفته – همین‌و می‌گن. نمی‌دونم باید این‌و به فال نیک گرفت یا نه؟

کلن من که فکر می‌کنم فلسفه‌ی وجودی همه‌ی این جشن‌ا و عیدا و این‌ا همه در این بوده که آدم بتونه خودش‌و معنی کنه، در ارتباط و توسل به هم‌چین پای‌گاه‌هایی دلیلی برای وجود خودش بتراشه، و موقع تماس با این نوع مراسم از بودن خودش مطمئن بشه. من فکر می‌کنم آدم‌ا قدیم‌ا از فکر این که ممکن‌ه نباشن خیلی می‌ترسیدن، - کما این‌که هنوزم خیلی‌ا این ترس‌و دارن – ولی توی زندگی امروز تا حدود زیادی این ترس مرتفع شده، اصلن به‌نظر می‌رسه این شکل تفکر فراموش شده و توی لایه‌های عمیق ناخودآگاه‌مون دفن شده. ما توی دنیایی زندگی می‌کنیم که تمامی بده-بستان‌هاش روی محور خودآگاهی می‌چرخه و علل برگزاری این مراسم در این سطح خودآگاهی دیگه کارکرد نداره. حالا اون علت مرکزی هم‌چین مراسمی ناپدید شده و فقط شکل بیرونی‌ش باقی مونده؛ به‌خاطر همین بعضی مواقع حتا خنده‌دار به‌نظر می‌رسه، چون ما یک‌ سری اعمال‌و به شکل طوطی‌واری انجام می‌دیم بدون این‌که بفهمیم این کاری که می‌کنیم یعنی چی.

از طرف دیگه آدم بعضی‌ا رو می‌بینه که با یک شوق و ذوق وصف‌نشدنی این مناسک‌و انجام می‌دن و بعد با خودش فکر می‌کنه نکنه این خودآگاهی‌‌یی که مدرنیته برامون به ارمغان آوردو – بدون قضاوت در مورد این‌که خوب‌ه یا بده - یه جاهایی می‌ذاریم تو گنجه درش‌م قفل می‌کنیم و دوباره برمی‌گردیم سراغ همون ناخودآگاهی مدفون، یا این‌که صرفن یه رشته اعمال وعادات رو بدون این‌که کله‌مون‌و به‌کار بگیریم تکرار می‌کنیم؟

یعنی ما هنوز برای کشف هویت فردی خودمون باید دست به دامن جمع بشیم؟ این حرف‌هایی که در مورد حفظ این سنت‌ها زده می‌شه از تجاهل می‌آد یا یک میل واقعی برای برگزاری‌شون؟

و حالا سوالی که از همه مهم تره این‌ه که من الان که این شب – و همین‌طور خیلی مناسبت‌های دیگه – اصلن برام مهم نیست خوش‌بخت‌ترم یا اگه واقعن یه احساس وابستگی نسبت به این‌جور مراسم داشتم؟ یا به‌شکل ساده‌تر این‌که این خودآگاهی مدرن به ما کمک کرده یا صدمه زده؟

پی‌نوشت: این همون مزخرفی بود که می‌خواستم راجع به یلدا بنویسم و نمی‌اومد. یه‌هو نفهمیدم چی شد که اومد!

خوانش خیانت

2008-12-12T10:58:00.001+03:30

تمرین نمایش‌نامه‌خوانی خیانت نوشته‌ی هارولد پینتر با کارگردانی محمد یعقوبی شروع شد. این نمایش‌نامه قراره در قالب سلسله جلسات نمایش‌نامه‌خوانی دورتادور دنیا خونده بشه، که به همت نشر نی، خانه‌ی هنرمندان ایران و بخش فرهنگی سفارت فرانسه و با مدیریت تینوش نظم‌جو و کیومرث مرادی برگزار می‌شه.

نگار جواهریان و تینوش نظم‌جو این نمایش‌نامه رو به فارسی برگردان کردن و علی سرابی، آیدا کیخائی و من به عنوان بازی‌گر در این اجرا حضور داریم.

من تا قبل از این‌که تمرین‌ها شروع بشه این کار رو نخونده بودم؛ به نظرم کار خیلی خوبی‌ه، خصوصن نوع پرداخت ظریف روابط بین آدم‌ها‌ش و تمهیدات خلاقه‌ی زمانی‌ش. پیش‌نهاد می‌کنم حتمن بخونین‌ش یا اگر حالش رو ندارین همین اجرای نمایش‌نامه خوانی رو ببینین. اجرای این کار ساعت پنج عصر شنبه سی‌ام آذر در تالار استاد انتظامی و چهارشنبه چهارم دی در تالار بتهوون خانه‌ی هنرمندان ایران خواهد بود.

این هم لینک خبر ایسنا درباره‌ی خیانت.

سیم بی‌چاره‌‌ی باند! ...

2008-12-08T03:50:00.002+03:30

توی آلبوم اخیر محسن نامجو موسوم به جبر – یا همون جبر جغرافیایی خودمون! – یک آهنگ هست به اسم سیم باند. بنده به تازگی موفق به شنیدن این آهنگ و کلن این آلبوم شده‌م – هرچند که گمونم بقیه‌ی آهنگ‌های آلبوم رو همه شنیده باشن، البته بی‌بهره از تنظیم دل‌خواه خود نامجو - به نظرم توی این آهنگ نامجو داره روی چیز جدیدتری از کارهای سابقش مانور می‌ده. هرچند همون‌طور که خودش هم می‌گه این قضیه همیشه دغدغه‌ش بوده و هست، ولی به نظر می‌رسه رویکردش توی این آهنگ شکل جدیدتری پیدا کرده و اون نگاهش به کلام توی آهنگ‌ه. این‌که کلام رو از بار ادبیاتی‌ش خالی کنه و به‌جاش بار کاربردی‌ش به عنوان یک عنصر تزئینی و زیباشناسیک رو تقویت کنه.

شاید مخاطب اصول‌گرا! –حتا اون‌هایی که به‌ناچار با یک‌سری از کارهای سابق نامجو کنار اومده بودن- با شنیدن این آهنگ از کوره به در برن و فحش (از انواع رکیک و ساده) رو به جان محسن نامجو بکشن؛ حتا اون‌هایی که خودشون رو طرف‌دار و کشته مرده می‌دونن احتمالن صرفن با خول‌بازی‌های تکنیکی نامجو حال کنن و اون‌ها هم خیلی چیزی از ماجرا دستگیرشون نشه ولی بر سبیل عقاید جاری! هم‌چنان کشته مردگی خود را حفظ نمایند.

ولی بنده از اون‌جایی که یک مقداری دانش‌مند هستم معتقدم که این حرکت نیاز به کمی تشریح و تفسیر داره. چیزی که مسلم‌ه این‌ه که این دسته از آثار نامجو آثاری صد در صد واکنش برانگیز هستن، اعم از مثبت یا منفی ولی مهم این‌ست که به هرحال واکنش برانگیخته می‌شه. و این واکنش‌ها هم معمولن در منتهای درجه‌ی خودشون هستن؛ یا موافق موافق یا مخالف مخالف.

این ویژگی بر این دلالت می‌کنه که صاحب اثر داره بازی ِساختاری می‌کنه و همین قضیه‌س که این دو گروه رو به این شکل از هم تفکیک می‌کنه، (تقصیر من نیست که تو این جمله سه بار از می‌کنه استفاده شده، واقعن افعال کم‌ن گویا!) یعنی بازی با اصول. من فکر می‌کنم نامجو می‌خواد یک بازی همه جانبه با اصول تصنیف به راه بندازه، یعنی همه‌ی عناصر از جمله ریتم، ملودی، کلام و ... رو توی این بازی وارد کنه.

آثار اولی که از نامجو منتشر شد صاحب‌ش رو کسی معرفی می‌کرد که قصد داره اصول موسیقی سنتی ایرانی رو به بازی بگیره (نمی‌گم دگرگون کنه چون این یک کار شخصی نیست و نیاز به یک جریان داره و در نهایت باید با خودش اصولی پدید بیاره که یک عده دیگه برن به بازی بگیرن‌ش، جریانی که مدت‌هاس توی امور خلاقه‌ی این‌جا تعطیل شده به نظرم) توی آثار متاخرترش به نظر می‌اومد که می‌خواد شعر فارسی رو به بازی بگیره (نکته‌ای که به نظر می‌رسه این‌ه که اساتید عمومن بر این باورند که نیما که کلک شعر فارسی رو کند رفت پی کارش، در صورتی که کندن کلک همین جریان کلک‌کن مدت مدیدی‌ست به تعویق افتاده به گمان بنده) و حالا با کاری مثل سیم باند این روی‌کرد همه‌جانبه هویدا می‌شه؛ روی‌کردی که پیش‌تر در آثاری مثل دیازپام ده و از هوش می ... مشهود بود.

اتفاقی که در زمینه‌ی کلام این کار افتاده یک روی‌کرد تقلیلی‌ه. یعنی سعی شده کارکرد ادبی-اخباری کلام تا جایی که می‌شه کاهش داده بشه، جوری که نقش کلام به عنوان منتقل کننده‌ی فکر و ایده به کم‌رنگ‌ترین برسه و در عوض کارکرد زینتی‌ش به عنوان چیزی که بیش‌ترین خویشاوندی رو با ذات موزیک داره پررنگ بشه. شاید این شبیه کاری باشه که آنتونن آرتو می‌خواست با تئاتر بکنه، صرف‌نظر از مبانی نظری و فلسفی‌ش. در حقیقت این‌جور به نظر می‌آد که هردوی این‌ها می‌خوان از شر هنرهای الحاقی به هنر مورد نظرشون خلاص بشن ( که البته این در آرتو به شکلی افراطی نمود پیدا می‌کنه) و به ذات و جوهر مرکزی نوع هنری خودشون نزدیک شن.

ولی نکته‌ای که به نظر من در کار نامجو خیلی ظریف‌ه و به سادگی نباید از کنارش گذشت این‌ه که این ساختارشکنی از کلام به سرانجامی بی‌هویت و بی‌رنگ و بو ختم نمی‌شه (چیزی که مثلن در کار کامرون کارتیو! دیده می‌شه، نوع بازی با کلام او یک فرم علی‌السویه به دست می‌ده که می‌شه با هرچیز دیگه غیر از اون هم جای‌گزین بشه) نکته در این‌جاس که نوع بیگانه‌سازی‌ای که این‌جا اتفاق می‌افته در رابطه‌ی تنگاتنگی با فهم از قابلیت‌های بلاغی زبان فارسی صورت گرفته، یعنی زبان به یک‌باره کنار گذاشته یا با آواهای اساسن بی معنی جای‌گزین نمی‌شه، بل‌که با آشنایی‌زدایی از صور آشنای کلام فارسی به نتیجه‌ای می‌رسیم که هم فاقد هرگونه مفهوم ادبی-غنایی و حتا خبری‌ست و هم واجد آهنگی از موتیف‌های آشنای زبان فارسی‌ست. در حقیقت شنونده ترکیبی از موتیف‌هایی می‌شنود که دال بر شیوه‌های بلاغت فارسی‌ست و در عین حال چیزی از خلال این تمهیدات بلاغی به او گفته نمی‌شود. او در واقع آهنگی از پاره ساختارهای زبان فارسی می‌شنود: خود ِساختار، بدون عناصر پرکننده‌اش!

این نکته‌ی ظریفی‌ه که به نظر من این کار رو قابل بحث می‌کنه، فارغ از این‌که همین نکته در روند ساختن اثر چقدر خودآگاه بوده. همین چیزی هم که باعث می‌شه ما از شنیدن این کار لذت ببریم کشف خودآگاه یا ناخودآگاه همین ویژگی جادوئی‌ه؛ کشفی که یک احساس طنز نسبت به اون‌چه در این اثر کلام گفته می‌شه در ما به‌وجود می‌آره، شنیدن آهنگ فارسی ِبدون متن!

پی‌نوشت: بنده نه در زمینه‌ی موسیقی و نه هم‌چنین در زمینه‌ی ادبیات هیچ سررشته‌ی خاصی ندارم، این‌ها صرفن چیزهایی بود که به ذهنم رسید، اگر مزخرف گفتم شرمنده!

اندکی حرص با کمی عذاب وجدان!

2008-12-03T20:59:00.000+03:30

امروز روزی نسبتن معمولی بود. شایدم نبود! کی می‌دونه؟! دانشکده که خبری نبود، خیلی خلوت بود هم‌راه با یک‌سری موجودات کوچولو که انسان سخت بتواند باور کند که این جماعت هم به سن تحصیلات عالیه رسیده‌اند مدتی‌ست! (جمله‌ی معترضه: نکنه پیر شدیم رفت؟!)

خبری که نسبتن قابل توجه بود این‌که آقای کشن‌فلاح –استاد تئاتر- جای‌گزین آقای دهقان‌پور -استاد سینما- به عنوان ریاست دانشکده شده‌ن. هنوز نفهمیدم این تغییر و تحول برای چیه، ولیکن‌که فکر نمی‌کنم در نهایت فرق خاصی به حال کسی بکنه - اگر هم بکنه به حال ما که نمی‌کنه یحتمل، هرچی باشه ما دیگه آردمونو بیختیم، الک‌مونم که خودتون به‌تر می‌دونین!

اما حالا بچه‌های سینما فکر می‌کنن خیلی خوش به حال ما تئاتری‌ها شده و این‌که ریاست دانشکده تئاتری باشه حتمن به نفع ماست. امیدوارم که این‌طور باشه ولی اصولن کم پیش می‌آد که آدم گذرش به دفتر رئیس دانشکده بیفته؛ بنابراین به لحاظ شخصی که فرقی نمی‌کنه، می‌مونه سیاست‌های کلان که بنده از این جور چیزا کاملن بی‌اطلاعم! اصلن به ما چه؟ مگه ما کاری غیر از حضور به هم رسانیدن در کلاس‌ها داریم؟ که اونم شکر خدا به خوبی و خوشی داره برگزار می‌شه. دیگه چی می‌خوایم؟

کلن که این بحث قرار نبود این‌قدر مطول بشه فقط همین رو اضاف کنم که علی‌رغم صفحه گذاشتن‌ها و غرغرهای بچه‌های سینما به جان آقای دهقان‌پور، بنده فکر می‌کنم که ایشان مدیر خوبی هستن. همین که با این همه تغییر و تحولات دانشگاه هنر، دانشکده‌ی سینما و تئاتر هم‌چنان در ثبات نسبی به کار خودش ادامه می‌ده می‌تونه دلیل کافی باشه.

و اما از روی بی‌کاری یک سری هم به دانشکده‌ی کاربردی زدم. اون‌جا هم به نظرم خیلی خلوت اومد. کلن به گمونم اون اتمسفر سابق دیگه توی دانشگاه نیست. شاید هم از عوارض پیری باشه؛ کی می‌دونه واقعن؟!

اون‌جا جشن عکس بود. جشنی که باعث گشت یک حرص اندکی بخورم. و اما دلایل این اندک حرص: اولن که سن‌ایچ‌ش خوش‌مزه نبود! (هرچند بماند که من دو تا خوردم) دویمن که از شنبه شروع شده بود و ما بی‌خبر! سیومن که یک تکه کاغذی – شبیه به تبلیغات ساندویچی‌ها – رو می‌دادن دست مردم به عنوان بولتن! ( دراین مورد هیچ اغراقی صورت نگرفته، واقعن یک کاغذ در قطعA5 بود ) چهارمند این‌‌که کل ماحصل جشن شده بود یک راه‌رو به طول زمین فوتبال فارابی که به گمان بنده چندین عکس نازیبا، کم‌مایه و غالبن فولو! در اون به چشم می‌خورد.

لازم به ذکر است که من کارشناس عکس نیستم ولی فکر کنم از یک شعور اولیه برخوردار باشم. حرص آدم از این‌جا درمی‌آد که برای یک هم‌چین نتیجه‌ی پی‌زوری‌ای پنج روز بریز و بپاش می‌کنن و سن‌ایچ بد مزه به خورد ملت می‌دن و افتتاحیه و اختتامیه و جایزه و تشکیلات! همه‌‌ی این‌ها هیچ اشکالی نداره، شاید خیلی هم خوب باشه؛ مسئله این‌جاس که چرا یک رشته‌هایی مثل تئاتر – و خیلی رشته‌های دیگه که من اطلاع دقیقی ازشون ندارم – این‌قدر مهجور موندن؟ چرا این کار که با صرف انرژی و وقت یک گروه چند نفره انجام می‌شه، محکوم به اینه که توی پلاتوها محصور بشه و حتا امکان اجراهای داخل دانشگاه براش نیست؟ مشکل از خود ماست یا بی‌توجهی مسئولان؟ یا جفتش؟ نکنه خودمون هم داریم خودمونو فراموش می‌کنیم؟ شاید هم اصلن این همه کش دادن نداره و باید به همون حرص اندک قانع بود. بگذریم.

رفتم نمایش بچه‌ها رو دیدم. برای دیدنت قهوه دم کرده‌ام. نوشته‌ی نعیما کرمی و کار خودش و مهرداد مصطفوی. انتظار یک کار لوس رو داشتم و حتا به تبلیغات دوست گرام مبنی‌بر مزایای خرید بلیت و ارج نهادن به فرهنگ و از این جور مسائل وقعی ننهادم و سرم رو انداختم پایین و رفتم تو سالن. کار ساده‌ای بود. خیلی ساده و راحت ارتباط برقرار می‌کرد؛ روایت یک چند ضلعی عشقی؟! و نمایش ارتباط بین دو جنس - که توی اون تفاوت سنی نقش مهمی داره -.و در نهایت یک شکست همه جانبه. نمی‌خوام وارد تحلیل ساختاری و این مسائل بشم ولی ویژگی ممتاز این نمایش توانایی در برقراری ارتباط و روایت سالم قصه بود – چیزی که این روزها مخصوصن در تئاتر دانشجویی و حتا تئاتر بدنه کم‌تر می‌بینیم – به طوری که این صمیمیت باعث می‌شه خیلی از ضعف‌های تکنیکی - که عمده‌ترینش عدم تطابق سن بازیگران با سن نقش‌هاس – نادیده گرفته بشن. اگر تئاتری‌های دو نسل قبل این نمایش رو ببینن احتمالن خواهند گفت که چرا این‌قدر تلخ؟ و احتمالن از این دم خواهند زد که این نوع روابط بین اشخاص اشتباهه و باید یک آرمان و نقطه‌ی روشنی باشه و پس کار توی نویسنده چیه و اینا. ولی حقیقت اینه که دیگه اون‌ها هم باید قبول کنن که این‌ها همون چیزاییه که می‌تونه از کله‌ی این نسل بیرون بیاد. اونا راس می‌گن، اصلن خوب نیست. ولی همینه که هست!

موقع خروج از این که به تبلیغات دوست گرام توجه نکردم کمی عذاب وجدان داشتم!

آغاز تمرین نمایش‌های نبرد و مده‌آ

2008-12-02T23:40:00.001+03:30

تمرین نمایش‌های نبرد و مده‌آ به کارگردانی دکتر قطب‌الدین صادقی امروز در اداره‌ی تئاتر شروع شد. این دو نمایش‌نامه‌هایی از هاینر مولر نویسنده‌ی آلمانی هستن که قرار شده به صورت همراه در جشنواره‌ی تئاتر فجر اجرا بشن. این رو هم باید گفت که همین دو نمایش در سال 85 تمرین شدن و می‌شه گفت آماده‌ی اجرا بودن که به دلایل نامعلومی ادامه‌ی تمرین‌ها متوقف شد. پیش از اون هم نمایش‌نامه‌ی نبرد در سال 83 در هفته‌ای موسوم به هفته‌ی هنر آلمان؟ در تالار استاد انتظامی خانه‌ی هنرمندان ایران خونده شده بود.

کلن ماجرا از این قراره که برای اجرای این نمایش‌ها چندین بار اقدام شده بود و من هم در تمام این اقدامات حضور نسبتن پررنگی داشتم ولی هربار یک اتفاق غیرمنتظره باعث تعطیلی کار می‌شد. کسایی که مصاحبه‌های دکتر صادقی رو پی‌گیری می‌کنن حتمن بارها خبر شروع تمرین‌های این دو نمایش رو شنیدن! به هرحال امیدوارم این دفعه کار به سرانجام برسه.

کسایی که امروز دعوت شده بودن ناصر آشوری، رهام مخدومی، حسین امیدی، علی فرجام‌فر (فتُلِ سابق)، صنم صالحی و بنده بودیم به عنوان بازیگر. که البته این هنوز ترکیب نهایی نیست. هم‌چنین خانم ادنا زینلیان به عنوان طراح لباس و آقای فریبرز قربان‌زاده به عنوان طراح صحنه دعوت به هم‌کاری شدن. در مورد آهنگ‌ساز هنوز تصمیم قطعی گرفته نشده. خلاصه که احتمالن در هفته‌ی آینده آدم‌ها مشخص میشن و کار روی روال اصلیش می‌افته.

در یک نمایش دیگه‌ای هم مشغول هستم که چون به آینده‌ش خیلی خوش‌بین نیستم فعلن صحبتی ازش نمی‌کنم تا ببینیم چی پیش می‌آد-شاید هم یه روز گفتم!- خلاصه این‌که یک خرده نفس‌هایی می‌کشیم.

نکته‌ای که می‌مونه اینه که نمی‌دونم مخاطب این وبلاگ کیه، چون گوگل فعلن نشونش نمی‌ده (نمی‌دونم چرا؟!) و خودم هم هنوز با کسی لینک‌بازی نکردم، بنابراین احتمالن این نوشته‌ها می‌مونه واسه‌ی آیندگان! اگه کسی تونست بخونه –ولو اتفاقی!- خبر بده لطفن.

علی‌الحساب قربان شما.

شاید بازگشت...

2008-12-01T20:26:00.003+03:30

بعد از غیبت خیلی طولانی‌م در عرصه‌ی بلاگ نویسی-تعطیلی غیر رسمی وبلاگ تئاتر تنها- حالا دوباره تصمیم گرفتم دوباره اینجا یک‌سری چیزهایی بنویسم...

تا ببینیم چی پیش می‌آد!